در اتاقم تنها نشسته ام. به آهنگ های " انیو موریکونه" گوش می دهم. حال و هوای خوبی

برای نوشتن دارم . به دوستانی فکر می کنم که می خواهند بعد از خواندن این مطلب نظر بدهند.

هنوز احساس می کنم یک چیزی در اینجا کم دارم که بیشتر خوشحالم کند. نمی دانم چه می تواند

باشد؟ شاید هم می دانم . نمی خواهم بگویم. چرا؟

در این دنیا، در این کره خاکی به نوعی محدود شده ایم. در نتیجه ذهن محدودی داریم. چراهای

فراوانی در ذهن شکل می گیرد. چرا من بدبختم؟ چرا خوشبختم؟ چرا پول ندارم؟ چرا این اتفاق

باید برای من بیافتد؟ چرا یکی از سیری نمی تواند خود را تکان دهد، و دیگری از فرط گرسنگی

در گوشه ای از این دنیا به خود می پیچد؟

برای هر کدام جوابی وجود دارد. این ذهن محدود باید جواب را بیابد. گاهی اوقات جوابش سوالی

دیگر است. چی خوب است؟ چی بد است؟ چه کار کنم؟ چه کار نکنم؟ در نهایت به جوابی خواهیم

رسید. اما جواب درست و واقعی را چگونه بفهمیم. برای جواب درست باید به ماوراء  ذهن خود

برویم. باید ریاصت بکشیم. باید از همه قید و بندهای فکری رها شویم به حالت خلسه برویم تا

ماوراء ذهن خود را ببینیم و به جواب های درست دست یابیم.

به نظر من اگر ما همیشه خوشبخت بودیم، الان هیچ چیزی در زندگی، هیچ تجربه ای از زندگی

نداشتیم. بیایید به عقب برگردیم، به گذشته خود نگاه کنیم. مطمئنا اتفاقاتی در زندگی گذشته ما

افتاده است. و ما از آنها تجربه کسب کردیم. الان هم باید با ناملایمات و اتفاقات بجنگیم. نباید

بنشینیم و بگوییم بدبخت شدم، بیچاره شدم، مریض شدم، زندگی من از بین رفت. باید صبور باشیم.

باید تامل کنیم. باید بر مشکلات اندیشه کنیم و به هدفی برسیم که این اتفاق چرا برای من افتاده است؟

نباید خود را تسلیم این سرنوشت کنیم. باید مثبت گرا باشیم. تا به نتایج مثبت برسیم. در غیر این  

صورت مسائل را نه تنها نمی توانیم حل کنیم و خود را نجات دهیم، بلکه زندگی را هم خواهیم باخت.

بياييد از همدیگر کمک بگیریم. ما انسان ها باید هر کدام آیینه یکدیگر باشیم. باید تصمیم بگیریم  

 در اين دنيا می خواهیم چه کاری انجام دهیم؟

بعضي ها براي نوشتن كافيه بخوان؛ و مي نويسند، بعضي ها هم مثل من

تا حسش نباشه نمي تونن بنويسن. دارم مي رم سر كار، در مترو رو صندلي

نشستم و منتظر قطار، حس نوشتن دارم، بايد شاخ غول را بشكنم و يك مطلبي

بنويسم. مدتيه كه وبم داره خاك مي خوره.

به آدم هاي دورو برم نگاه مي كنم، مرد و زن، كوچيك و بزرگ، پير و جوون،

با چهره هاي متفاوت، كمتر كسي پيدا مي شه در چهره اش شادي باشه.

مطمئنم در پس فكرشون دنيايي از مفهوم واژه ها و جمله ها وجود داره كه

باهاشون درگيرن، كاش مي تونستم فكرشون رو بخونم.

براي خيلي از ماها واژه ها و جمله ها يكسان هستند، اما مفهومشون براي

ما يكسان نيست.

شماهايي كه دارين اين مطلب رو مي خونين، كدام واژه رو داريد سق مي زنيد؟

شايد به مفهوم واژه عشق داري فكر مي كني، اما بايد اين رو خوب بدوني كه

عشق در قفس واژه ها و جمله ها نمي گنجد، مگر آنكه مزه رنج و اسارت و

حقارت رو چشيده باشه و احساس كنه.

مادري در كنار من نشسته، براي ساكت كردن فرزند بي قرارش داره قصه

مي گه، فكر مي كنيد قصه رو با چي شروع مي كنه؟ با يك دروغ بزرگ!

اما بچه نمي فهمه مثل همه ما كه هيچ وقت اين دروغ رو نفهميديم.

شايد اين دروغ نباشه، يك سنت شده باشه، كه ساليان سال زبان به زبان گشته

و تا دنيا دنياست از بين نمي ره.

جمله اي دروغ كه در من خاكستر غمي رو شعله ور مي كنه چون هنوز معني

اين جمله رو نمي دونم، اما فقط مي دونم بايد در عالم بي عالمي و زمان بي زماني

گفته بشه.

يكي بود يكي نبود، غير از خدا هيچ كس نبود، ....

ديگه حسي براي نوشتن ندارم فقط دلم مي خواد غرق در اين بود و نبود كه همه

هستند و هيچ كس جز خدا نيست گم بشم و به اميد اينكه هر چه زودتر تغيير واژه

بدم تا به رستگاري برسم.

تر تر مثه يه رويــا، خيس خيسي مثـه شبنم

قصه هاي عاشقي رو مي نويسي روي قلبم

پرم از شوق شکفتن توي لحظه هــاي ديدار

تپش دلت تو قلبم، تا هميشه ميشه تکــــرار

چه خبر

حالم از افرادی که به هر نحوی نون بری می کنند حالم به هم میخوره

کلاس کامپیوتر باید مطالبی را یادبگیرم که سالها با اون در ارتباطم

خوش گفتار باید باشی تا از این درگاه گذر کنی این خوش گفتار کسی نیست جز کسی که داده ها رو می گوید

بعد که رفتم سر کار اونجا بهم ریخته بود صفی بود که باید میدیدی

قطع شده بود ارتباطاشون اما من بودم که پی کارو میگرفتم تا همه چیز سر جاش باشه

عده‌اي بر اين باورند كه نفس انسان قبل از تولد موجود بوده و معرفت‌هاي حقيقي پيش از پيدايش بدن حاصل گرديده‌اند. نفس نيز بعد ازمرگ بدن به حيات خود ادامه مي دهد.

شايد بتوان عقل را يكي از منابع معرفت و معرفت حقيقي را نتيجه كار و فعاليت عقل دانست. در اثر فعاليت عقل به تدريج تاثيرات ذهني شكل مي‌گيرد و به صورت روشن، بامعني و مربوط در نظر ما ظاهر مي‌گردند.

همه ما بخشي از اوقات زندگي‌مان را صرف تفكر و حديث نفس مي‌كنيم. قوه تفكر و تعقل موهبتي است كه خداوند در وجود انسان‌ها قرار داده و يكي از وجوه تمايز انسان با حيوان همين نيروست.  نيرويي كه اگر درست به كار گرفته شود زندگي انسان را متعالي كرده و او را به مراتب بالاي سعادت و موفقيت مي‌رساند.

اما با نگاهي اجمالي به موضوع افكار و دغدغه‌هاي روزانه خود متوجه مي‌شويم كه درصد بالايي از آنها و افسوس خوردن براي گذشته و نگراني از آينده اختصاص يافته‌اند، به عبارت ديگر كمتر كسي را مي‌توان سراغ گرفت كه براي امروزش زندگي كند و انرژي، وقت و فكر خود را براي آنچه كه از دست رفته ياهنوز نيامده تلف نكند. پيامد اين طرز تفكر چيزي جز نگراني و اضطراب‌هاي عصبي و هدر رفتن عمر نيست.

بيائيم با سرلوحه قرار دادن شعار "هر روز براي همان روز زندگي كن" از زندگي لذت ببريم و به غايت مطلوبي كه هر كس شايستگي‌اش را دارد برسد.

البته اين مطالب به اين معنا نيست كه به فكر فردا نباشيم و يا اين كه گذشته خود را با تمام دستاوردهايش به فراموشي بسپاريم. بلكه بايددر آهنيني بر روي گذشته و ديروزهاي مرده بكشيم و كليد طلايي رجوع به آن را نگهداريم تا در مواقع ضروري تجربه‌هاي سودمند حاصل از آن را دستاويزي براي بهبود شرايط كنوني كنيم. در مورد آينده مي‌توان گفت كه بهترين راه ساختن فردا اين است كه تمام شوق و هوش خود را روي انجام كارهاي امروز متمركز كنيم و آنها را به نحو احسن انجام دهيم.  موفقيت‌هاي كوچك هر روز پله رسيدن به موفقيت‌هاي بزرگ آينده هستند. پس لازم است به فكر فردا و هم آينده باشم.

بايد نگراني را كه زاييده افكار منفيست از خود دور كنيم. اگر هر روز براي همان روز زندگي كنيم مي‌توانيم بار سنگين زندگي را تا شب بر دوش بكشيم و كارهايمان را هر اندازه كه دشوار باشند براي يك روز انجام دهيم و تا غروب عاشقانه و پاك زندگي كنيم و لذت ببريم.

امیــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــد